İstanbul'un Fethi

29 Mayıs 1453: Her sene bugün, insanları öldürerek, barbarca başkasına ait olana el koyarak, güç kullanarak, zorla ele geçirilen bir şehrin fethini kutluyoruz. Kutlu olsun! Her sene olduğu gibi yine bugün de "normalde" savaşa karşı olan sözde savaşkarşıtı gözüken insanlar, İstanbul'umuzun fethinin ne kadar da hayırlara vesile olduğunu, ne kadar da olağanüstü bir olay olduğunu söyleyecekler. Ve insanın sadece insan olduğunu, hangi milletten, dinden, devletten olursa olsun güç kullanarak öldürülmesinin cinayet olduğunu unutacaklar. Üstüne üstlük, insan öldürmeyi, güç kullanarak insanları dize getirmeyi kutlayacaklar da.

İşte o şanlı savaşın şanlı dakikaları geliyor, hem de direkt birinci ağızdan!

Seni Yeneceğim İstanbul!

1 Eylül 1452: Tarihte bugün ilk kez bir insan, bugün Haydarpaşa Garı'nın olduğu yerden İstanbul'a bakarak "Seni yeneceğim İstanbul!!!" diye bağırdı.

Yıllar önce bugün, Osmanlı Padişahı II. Mehmed "biraz hava alıp geleceğim" diyerek saraydan ayrılmış. Düşünceli bir hali varmış. En sevdiği atına atlamış, vurmuş kırbacı, vurmuş kırbacı...

Karanlık ormanlara dalmış, azgın nehirlerden geçmiş ve bir de bakmış ki kendini İstanbul'un karşısında bulmuş.

Bulunduğu yer, tam olarak şu anda Haydarpaşa Garı'nın merdivenlerinin olduğu yermiş. Atından atlamış, dizginleri elinde tutarak eski İstanbul'a doğru dönmüş yüzünü.

O günlerde II. Mehmed'in kafasında sadece İstanbul'un fethi varmış. Sabah akşam bu fethi düşünüyormuş. Nasıl bir kuşatma yapacak, kaç tane top döktürmesi gerekecek, eğer Bizans Haliç'i zincirle kapatacak olursa ne yapacak gibi sorularla boğuşuyormuş.

Bütün bu düşünceler ve stres yüzünden, o anda o tarihi sözler dökülüvermiş ağzından! Ellerini yanlara doğru açmış, ve bağırmış: "Seni Yeneceğim İstanbul!!!!".

O günden sonra, ne zaman birisi İstanbul'a yerleşmek için gelse, II. Mehmed'in o tarihi sözleri söylediği yere gider ve "Seni Yeneceğim İstanbul!" diye bağırır.

Daha sonra o tarihi noktaya Haydarpaşa Garı yaptırıldı, ama bu gelenek son bulmadı. Gar'ın merdivenlerinde günümüzde hala devam etmektedir bu gelenek. Çeşitli Yeşilçam filmlerinde bu sahne yüzlerce kez kullanılmış, artık klişeleşmiş bir sahne haline gelmiştir. "Sana Yenilmeyeceğim İstanbul!" gibi alternatif bir biçimi bile ortaya çıkmıştır.

İşte bu klişe sahnenin kaynağı, seneler önce II. Mehmed'in söylediği sözlerdir aslında.